In de handboeken buigt de machine zich naar het recept. In een echte fabriek is het het ingrediënt dat je herformuleert zodat het de doorvoer, de temperatuur, de viscositeit en de dosering aankan.
En dat is geen verraad: het is engineering. Een product dat een spuitkop verstopt, koud stolt of aan de band plakt, is waardeloos, hoe lekker ook op papier. De industriële beperking maakt deel uit van het recept, punt.
Maar er is een rode lijn. De dag dat je de smaak opoffert om drie seconden cyclustijd te winnen, heb je alles verloren — dan maak je volume, geen voeding. Ik heb te veel uitstekende recepten platgedrukt zien worden door de productielijn.
Het echte vak is niet kiezen tussen de twee. Het is het ingrediënt en de machine samen ontwerpen, vanaf het begin.
Collega’s: hoeveel van jullie recepten zijn getekend door het gehemelte — en hoeveel door de lijn?