We deden er 10.000 jaar over om de honger te verslaan. Vandaag betalen we tussen 300 en 1.000 € per maand om hem na te bootsen.
In 2024 leden 673 miljoen mensen honger. Echte honger. Het soort dat je 's nachts wakker houdt — niet het soort dat je tijdens een Netflix-aflevering naar de koelkast stuurt.
Op datzelfde moment, aan de andere kant van de tafel, spuit een groeiend deel van de mensheid zich wekelijks een molecuul in waarvan de belangrijkste functie is: de eetlust onderdrukken.
Welkom bij de grote voedingskloof van de 21e eeuw: een wereld die noch haar hongerigen kan voeden, noch haar overvoeden kan verzadigen.
De soort die te veel at
Laten we eerlijk zijn: obesitas is een ziekte, geen moreel falen. Ik lach de zieken niet uit. Het is het systeem dat hen voortbrengt dat me verbaast.
Want wij — de voedingsindustrie — zijn erg goed in wat we doen. We hebben geleerd een product onweerstaanbaar te maken: het bliss point van suiker, de gekalibreerde krok, het zout dat om nog meer zout vraagt. Decennia R&D besteed aan het overschrijden van de verzadigingsdrempel nog vóór de hersenen het merken.
Het resultaat: meer dan een miljard volwassenen met obesitas, op weg naar 1,13 miljard tegen 2030. De snelste groei? Niet in Beverly Hills. In lage- en middeninkomenslanden — dezelfde die op de kaart ernaast nog hun hongerigen tellen.
Hetzelfde continent, soms hetzelfde land, herbergt nu beide voedingsextremen. Een hele prestatie.
De pen die ons eigen werk uitwist
Toen kwam GLP-1.
We hebben dus één industrie — de mijne — die fortuinen uitgeeft om mensen niet te laten stoppen met eten. En een naburige industrie — de farma — die fortuinen uitgeeft om hen wél te laten stoppen.
Het tegengif voor het voedingsproduct, apart verkocht. Een markt van naar schatting 150 miljard dollar tegen 2035. Ongeveer het bbp van meerdere landen waar honger heerst.
We vonden de overvloed uit. Daarna het medicijn tegen de overvloed. Nu ontbreekt alleen nog het abonnement.
De soort die niet genoeg at
Terwijl het Westen over de dosering debatteert, telt Afrika 307 miljoen mensen met honger — meer dan één op vijf. 2,6 miljard mensen kunnen zich geen simpelweg gezond dieet veroorloven.
Geen dessert. Geen supplement. Gezond.
En de demografie wacht niet: 9,7 miljard mensen tegen 2050, met de meeste groei in Afrika en Azië. Om bij te blijven moeten we 50 tot 70 % meer voedsel produceren, op een opwarmende planeet met uitgeputte bodems.
De ongemakkelijke vraag
We weten hoe we een snack ontwerpen die zichzelf verkoopt. Kunnen we een calorie ontwerpen die écht voedt wie er tekort aan heeft?
Want in onze niet-aflatende optimalisatie van genot en onze race om de rem te patenteren, zijn we de kern van het vak vergeten: mensen voeden. Naar behoren. Iedereen.
De volgende grote voedingsinnovatie zal niet verslavender of injecteerbaarder zijn. Ze zal rechtvaardiger zijn. Voedzamer, zuiniger met grondstoffen, bereikbaar waar de honger nog oprukt.
Al de rest is symptoomengineering. En daar zijn we al erg goed in.
Dus, collega's uit de voeding: blijven we in 2026 het bliss point verfijnen — of zetten we de voeding weer centraal op het bord?