We stellen ons “food tech” voor als steaks uit een labo en poeders met onuitspreekbare namen. Dat is de kern volledig missen.
Technologie ligt op ons bord sinds het eerste vuur, de eerste fermentatie, de eerste conserve. Het doel is nooit veranderd: voeding veiliger, toegankelijker en voedzamer maken — zonder het plezier te doden. De rest is decor.
Het probleem is dat we innovatie met spektakel verwarren. Gekweekt vlees aan €40 per kilo haalt de krant; het voedt niemand. Ondertussen gaat de echte technologie in stilte vooruit: voeding verdichten, verspilling verminderen, een aroma stabiliseren, de houdbaarheid verlengen zonder overbodige additieven.
Mijn overtuiging: de food tech die blijft, is die je niet opmerkt. Niet degene die gefilmd wordt, maar degene die gegeten wordt.
Collega’s: heeft jullie laatste innovatie het product gediend — of het persbericht?